بغض بزرگترین نوع اعتراضه اگه بشکنه دیگه اعتراض نیست التماسه

روی سکوی کنار پنجره همه شب جای من

چند ورق کاغذ و یک دونه قلم همیشه یار من

کاغذای خط خطی از کنار در باز پنجره

 میپرن توی کوچه

سر حال از این که آزاد شدن

نمیدونن که اسیر دل سنگ باد شدن

دیگه بیداری شب عادتمه

نم نم بارون و تنهایی شب

تیک تیک ساعتمه

حالا من موندم و یک دونه ورق

که اونم از اسم تو سیاه میشه

همه چیم تو زندگی آخرش به پای تو هدر میشه

چشمونم فاصله رو از پنجره دید میزنه

دلم اسم تورو فریاد میزنه

درای پنجره رو تا انتها  باز میکنم

تو خیالم با تو پرواز میکنم

                                    سیاوش قمیشی

شیشه ی پنجره را باران شست

از دل تنگ من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست

عشق در نگاه اول فقط جاذبه ی جنسی و خود پرستی است.

                                   رومن رولان

          گفته بودی که چرا محو تماشای منی

          آنقدر مات که یکدم مژه بر هم نزنی

          مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

         ناز چشم تو به قدر مژ ه بر هم زدنی

تا تو نگاه میکنی کار

                          من آه کردن است

ای به فدای چشم تو

                        این چه نگاه کردن است

و بعد از رفتنت...

شبی از پشت یک تنهایی نم ناک وبارانی

 تورا با لهجه ی گل های نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

 پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین گل هایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم

وتو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

 دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی

ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت ومن بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را

به روی اشکی از جنس غروب ساکت ونارنجی خورشید وا کردم

نمیدانم چرا رفتی نمیدانم چرا شاید خطا کردم

وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمیدانم کجا؟ تا کی؟ برای چه؟ولی رفتی و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه میبارید

وبعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک بر داشت

وبعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

وگنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

وبعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود

وبعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

وبعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

ومن با آنکه میدانم تو هرگز نام من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد!

ببین که سر نوشت من چه خواهد شد

وبعد از این همه طوفان و وهم وپرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:

تو هم در پاسخ این بی وفاییها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

ومن در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سر دست

ومن در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمیدانم چرا؟شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.

                                                 مریم حیدرزاده

                                                    پاییز 1377